Dankzij mijn NLP opleiding tot Practitioner, kijk ik de laatste tijd op een andere manier naar de wereld om me heen. Ik word steeds meer bewust gemaakt van het onbewuste.  Slechts 7% van communicatie is verbaal, de rest is fysiologie (55%) en stemgebruik (38%) . Aan lichaamstaal kun je dus veel meer zien hoe iemand zich voelt, wat iemand denkt, hoe iemand iets bedoelt, dan je aan de woorden kunt horen. Als iemands stem overslaat bij het vertellen van een emotioneel verhaal, weet je dat diegene het daar moeilijk mee kan hebben. Aan oogbewegingen kun je zien of iemand construeert, zich iets herinnert, iets voelt, misschien liegt, enzovoorts. Ontzettend leuk om te weten en om mee te oefenen. En zoals met veel dingen; hoe meer je het doet, hoe beter je er in wordt. Opeens let je veel bewuster op lichaamstaal, houding, gezichtsuitdrukking.

Maar die NLP opleiding doet nog veel meer met mij. Je wordt af en toe wakker geschud, je vooronderstellingen zijn niet zo juist als je altijd al dacht, je overtuigingen worden niet voor waar aangenomen. Je gaat uit van het feit dat iedereen handelt vanuit een positieve intentie. Elk gedrag komt voort uit een positieve intentie. Tjax85 daar had ik wel moeite mee. Wat is er positief aan iemand die iemand anders vermoordt? (misschien had de persoon die vermoord wordt wel diegene zijn dochter vermoord?) Wat is er positief aan iemand die steelt? (misschien wel om zijn of haar gezin te onderhouden?). Wat is er positief aan iemand die mensen geestelijk mishandelt? (misschien is dat in zijn ogen juist goed?).

Zo wordt alles wat eerst zwart-wit leek, grijs gemaakt. Je kan wel mensen veroordelen, want dat is veel makkelijker dan echt kijken naar het verhaal achter de mens. Als iemand vreemdgaat, is het natuurlijk meteen een gemeen, dom persoon die geen ruggegraat heeft.

Maar is diegene misschien niet zelf al heel vaak bedonderd, heeft hij zich afgeleerd zich te hechten aan mensen, omdat hij toch altijd in de steek gelaten wordt? Of heeft diegene die vreemdgaat misschien al jaren geen liefde meer teruggekregen van zijn partner? De vrouw die wegrent met een andere man die haar goed behandelt, nadat haar eigen man (die niet vreemdging, en dus ‘goed’ is in de ogen van de anti-vreemdgangers) haar al jaren geslagen heeft, is die zo slecht?

Zo kun je alle situaties van allerlei kanten bekijken, en de kunst met NLP is dus om niet te oordelen, niet te denken in x91goedx92 en x91foutx92. Hoe meer je vertrouwt op het kunnen van de persoon die je coacht, hoe verder je kunt komen met die persoon. En bij (ver)oordelen van iemand houdt het vertrouwen al gauw op.

Mensen zijn sowieso goed in veroordelen (of oordeel ik nu te snel?). Overal hebben we meteen een mening over. Het is sowieso in dit land not done om geen mening te hebben over vanalles en nog wat. Ik probeer nu dus mijn vooroordelen los te laten, mijn oordelen voor me te houden, meer op gevoel af te gaan. Ik probeer te geloven in de positieve intentie van mensen. Altijd wel al gedaan ook. Maar daar  wringt de schoen bij mij ook wel. Ik geloof soms op het naxefeve af in mensen. Geef ze niet alleen een tweede, maar vaak ook een derde en vierde kans. Stootte in het verleden veel te vaak mijn neus, voordat ik definitief kapte met iemand. Maar goed, ik ga er nu gewoon anders mee om, heb ik besloten. Ik heb besloten dat wanneer ik mijn grenzen duidelijk aangeef en bescherm, een ander er niet over heen mag gaan. Wanneer die dat wel doet, krijgt hij of zij een waarschuwing.

Wanneer dat niet helpt, geef ik duidelijk aan waar het voor mij ophoudt. Zonder te oordelen, zonder kwaad te worden. Ik heb gemerkt dat het negeren van bepaald negatief gedrag van mensen veel effectiever is dan vragen waarom, vragen om er mee op te houden. Allemaal nutteloos, want dat gedrag heeft voor hen een positieve intentie. Misschien zit er onzekerheid achter, of het verlangen naar zelfverzekerder worden.  Als dat hun intentie is voor hun in mijn ogen negatieve gedrag, dan zij het zo. Dan kan ik kiezen om er mee om te gaan,of het te negeren. Wat mij het beste uitkomt. Dat NLP is zo complex soms, dat ik er zelf niet meer wijs uit kom. Maar de kern vind ik prachtig, althans, dat stuk wat ik er tot nu toe van heb gezien. Neutraler worden, zekerder in je zelf. Begrijpen dat iedereen een ander model van de wereld heeft.

Soms komen er zox92n mooie dingen uit, als je gewoon je kop dicht houdt en echt luistert naar iemand. Prachtig!

Op maandagavond heb ik mijn vaste Wandelavond met vriendin K. Dan gaan we ongeveer 2 uur wandelen en praten we ondertussen bij. Erg gezellig. Laatst was het echter 28 graden. Warm genoeg om onze wandeltocht in te ruilen voor een verfrissende duik in het Locale Zwembad, vonden wij.

Nu ben ik geen echte zwemmer. Ik heb ooit in een ver grijs verleden zwemdiploma A behaald, daar houdt het wel mee op. Ik kan vooruit komen, kan op mijn buik en op mijn rug zwemmen, kan een koprol in het water doen. That’s it. Verwacht van mij geen sierlijk zwemmen, het ziet er eerder uit als een soort wilde hond die voor het eerst in het water gegooid wordt. Ik spartel nogal wild om me heen. Maar, ik kom vooruit, en dat is wat telt.

In ieder geval ben ik wel een sociale zwemmer. Ik zorg dat ik genoeg afstand houd tussen mezelf en medezwemmers. Meestal ga ik zelfs opzij als iemand sierlijker of sneller aan komt gezwommen. Maar hetgeen op die zwarte maandagavond gebeurde, kon ik niet ontwijken.

Ik zom met vriendin K. aan mijn rechterzijde netjes rechtdoor naar de andere kant van het bad. Ik denk dat we ongeveer 10 baantjes hadden gedaan toen het gebeurde. Als in een slowmotion film zag ik Hem plotseling op me af komen. Hem -> een ietwat lompe, grote, rossige vent. Hij had zijn gezicht plat in het water liggen, en kwam met snelle armbewegingen als een soort rode haai op me af. Hij zwom gewoon opeens zo schuin dat hij recht op ‘mijn’ zwembaan af kwam.

Aangezien ik geen superzwemmer ben, was ik niet snel genoeg om me in die paar seconden tijd uit de voeten te maken. Het enige wat ik kon doen was met open mond kijken naar dat grote ding dat recht op me af kwam gezwommen.

En toen gebeurde het.

De rode logge lelijke zware haaiman zwom vol tegen me aan. Zijn hand recht op mijn oog. De rest kwam na. Die hand deed het meeste pijn. Toen hij voelde dat hij een botsing had veroorzaakt, kwam hij even boven water, hoorde mij ‘Ja HALLO’ zeggen, en zei "Oh. Sorry." Oh. Sorry! Daar moest ik het mee doen! Hij zwom gewoon verder!

De badjuffrouw stond langs de kant te gebaren naar me. Ik was inmiddels in een lachbui geschoten omdat mijn vriendin K. niet meer bij kwam van het lachen – van de schrik – zei ze. Het moet er ook weer belachelijk uit hebben gezien. De badjuffrouw-meester riep ‘Je moet gaan koelen bij die kraan daarachter! Hij raakte je keihard! Je oog gaat zwellen!’ Met dank aan de badjuffrouw wist nu het hele zwembad van mijn botsing.

Na het verplichte koelen voelde mijn gezicht alsof mijn wang gebroken was. Die hele week er na heb ik aan allerlei mensen moeten uitleggen dat mijn relatie echt goed en gezond was, dat mijn blauwe / groene / zwarte oog niet door mijn vriend, maar door een lompe rode haai kwamen.

2007

Jouw vrouw – mijn vrouw

Ik kijk graag naar het programma Jouw Vrouw x96 Mijn Vrouw. Voor diegenen die het programma nog niet kennen: in dit programma wisselen twee families voor de duur van twee weken van vrouw (en soms van man). De vrouw uit het ene gezin gaat bij het andere gezin wonen, en andersom. Van deze vrouwwisseling komen de gekste taferelen. De programmamakers zijn natuurlijk niet op hun achterhoofd gevallen, dus zoeken ze – om zoveel mogelijk conflicten uit te lokken – twee uitersten uit.

Zo mag de gezellige Sloddervos Moeder een week gaan wonen in een gezin waar alles er volgens een strak poets-regime aan toe gaat. Dit is zo uitgekiend dat die Sloddervosmoeder langzaam helemaal gek wordt van het zorgvuldig op de millimeter afgemeten gestreken wasgoed, dat ook op ziekelijke wijze kaarsrecht in de kast moet liggen. Of de miljonairs vrouw, die een week moet wonen in een arm gezin, waar elke week maximaal 30 euro aan boodschappen uitgegeven kan worden, waar ze zelf normaliter onbeperkt lappen tapt uit de pinautomaat.

Enerzijds verbaas ik me soms over het aanpassingstalent van sommige mensen: De Miljonairsvrouw die in de Aldi naar het goedkoopste kattengrind staat te zoeken, terwijl ze normaliter haute cuisine voedsel haalt bij de duurste winkels en de plaatselijke speciaalzaak, maar van dit bezuinigende winkelgedrag toch het nut begint in te zien. Anderzijds zie je soms ook hoe het totaal mis kan lopen: de Sloddervosmoeder die gek wordt van de Vader des huizes, die bij thuiskomst alles naloopt om te controleren of ze wel zevenendertig keer gestoft en gedweild heeft, waarna hij haar wijst op de plekjes waar nog kruimeltjes liggen.

Het meest aangrijpende vond ik echter een aflevering die ik onlangs zag, waarin een hetero-koppel met een homo-koppel ruilde. Een van de twee heren ruilde met de vrouw van het andere gezin. De vrouw van het andere gezin was blijkbaar ernstig onderdrukt geworden, bloeide compleet op bij haar tijdelijke – gezellige – huisgenoot, die haar eindelijk weer eens liet lachen en genieten. De levenspartner van deze meneer werd echter opgezadeld met haar dwangmatige, psychisch niet helemaal gezonde partner. Ik had zox92n medelijden met die arme lieve man, die opeens moest omgaan met de verstokte, bekrompen hetero man die sowieso al te kortzichtig was om te kunnen samenleven met een homofiele man, en hem dus continue gek maakte met rotopmerkingen en onnodige kritiek. 

Aan het einde van zox92n week komen de stellen altijd bij elkaar om de ruil weer ongedaan te maken en de week te evalueren. Terwijl vrouwlief van bovengenoemd stel helemaal opgefrist, uitgerust en vrolijk terug keerde naar haar psychisch mishandelende vent, was deze helemaal opgefokt. Tijdens de evaluatie begon hij te emmeren over wat er allemaal mis was gegaan. Toen zijn vrouw iets van verdediging aan wilde voeren, snoerde hij haar direct de mond op zeer botte wijze. Blijkbaar duldde hij geen tegenspraak. Zij kromp ineen tot een heel klein mensje en het Heren-Koppel zat er alleen maar heel verdrietig bij te kijken. Wat ik me wel afvraag, is of er bij dit soort programmax92s ook psychische nazorg wordt geregeld. Want zox92n vrouw moet toch na zox92n weekje vrijheid blijheid natuurlijk wel weer even wennen aan haar dominante rotvent. Ik vraag me af  hoe veel koppels na zox92n programma uit elkaar zijn gegaan, alleen al omdat ze eens even hebben mogen proeven aan hoe het is om weg te zijnx85

Misschien komt er nog wel eens een vervolg op deze serie, maar dan genaamd x93Jouw Vrouw x96 Geen Vrouwx94?

This is a glimpse of a child that’s within
He’s so immature but he’s still my best friend
If he could learn how to fly he’d never touch down
He’s the kid that I am when there’s no one around

Garth Brooks

Iedereen schijnt een innerlijk kind in zich te hebben. Het Kind dat je vroeger was, maar dan in een volwassen jasje gestoken. Bij sommige mensen is het Kind nog duidelijk aanwezig. Bij sommige mensen zie je het maar heel soms, bij sommigen zie je het nooit. Het Kind van binnen doet meer dan je misschien vermoedt.

Het Kind zorgt er namelijk voor dat vaders met hun zoontjes voetballen, helemaal opgaan in het spel. Het zorgt er voor dat vrouwen die op stap gaan, niet heel charmant, maar opeens heel idioot gaan dansen, alsof ze weer zes zijn en met hun vriendinnetjes in de speeltuin staan.

Het zorgt er ook wel eens voor dat onzekerheden die er waren toen je vijf was, soms nog de kop opsteken als je vijfendertig bent. Het innerlijke Kind herinnert zich pesterijen of rotopmerkingen van tig jaar geleden, en vergeet deze nooit. Ja, ik ben er wel zeker van dat het je toefluistert wat je moet doen, je waarschuwt voor gevaren en misschien zelfs wel behoedt voor fouten.

Het kind van binnen zorgt er ook voor, dat je keihard staat te zingen in de douche, of dat je – als niemand kijkt – even staat te swingen voor de spiegel. Het zorgt er voor dat je je altijd jong voelt als je bij je ouders bent.

Het doet echter niet alleen goede dingen. Het kan je ook laten vasthouden aan angsten die je had toen je jong was, ook al is daar nu geen reden meer voor. Het kan je herinneren aan traumax92s die in je jeugd waren, zodat je ze nooit helemaal achter kunt laten. Het kan je terugroepen in de tijd: Kijk, toen lukte je dit ook al niet, waarom zou het je nu dan wel lukken? Maar het kan je ook zeggen: Toen durfde je op iemand af te stappen, dus nu ook.

De meest nuchtere, serieuze personen, bloeien nog op als ze verhalen vertellen over hun jeugd, als grappige anekdotes de revue passeren. En waarom? Omdat dan het kind van binnen eventjes naar buiten komt, vertelt over hoe gek en leuk en gezellig het was toen.

Maar al met al is je innerlijke kind je meest eerlijke vriend, je oprechtste zielsverwant en je grootste troost. Het fijne is dat het je er aan herinnert hoe leuk je was toen je klein was (en dus hoe leuk je nu weer bent, of kan worden), hoe spontaan, eerlijk, openhartig, blij je kon zijn met hele kleine dingen.

2007

Meidenavond

Met een paar vriendinnen zijn we al heel lang van plan een meidenavond te organiseren. Om precies te zijn, al sinds de bruiloft van xe9xe9n van de vriendinnen. Daar is op het eerste gezicht niks mis mee, ware het niet dat de bruiloft van die ene vriendin al in augustus 2005 was. Ja, u leest het goed, meer dan twee jaar geleden. Het was overigens een goede Bruiloft, een echte bruiloft met een uitbundige feeststemming, een prachtige bruid en bruidegom, goed eten en lekkere drank, maar dat terzijde. Met een aantal xb4vrouwluuxb4 hadden we een toneelstukje in elkaar geknutseld.

We beeldden ieder een hobby van het bruidspaar uit: nummer xe9xe9n was de Hond, nummer twee was een Dartbord, nummer drie beeldde een Duiker uit en ondergetekende was de Motorrijsport. Hoe beeld je de motorrijsport uit? Dat was nog vrij lastig te bedenken, maar uiteindelijk ging dat zo: Ik, in een zwart motorpak gewurmd, met een geleende motorhelm op mijn hoofd, die te klein was, waardoor ik er uit zag als Calimero met een waterhoofd. Maar dat terzijde. Het bruidspaar urineerde van het lachen bijna in trouwjurk en trouwpak, dus de missie was geslaagd. De missie die daarna volgde; het afspreken met de meiden inclusief de bruid, bleek de twee jaren daarna een iets moeilijkere opgave. Blijkbaar spreken we makkelijker af als er een deadline is, zoals een bruiloft. Bruiloften kun je niet verschuiven, dus dan moet je wel. En dat werkt. Wat niet werkte, was wat wij daarna deden.

Het was niet zo dat we elkaar helemaal uit het oog waren verloren of nooit meer zagen. We zien elkaar namelijk een paar keer per jaar op feestjes van diverse fuifnummers. En elke keer als we elkaar zagen, spraken we weer af, dat we echt iets af gingen spreken. En dan gingen er weer een paar maanden voorbij zonder af te spreken. Niet omdat we niet wilden, maar omdat het door de drukte vergeten werd, en zo verder. Vorige week was mijn verjaardagsfeestje. Mijn vriendin P., (de Bruid) had besloten dat het tijd was om te kappen met die onzin en nu xe9cht af te spreken. De dag er na kwam het beloofde mailtje van haar kant. Eerst mogelijke maand om af te spreken: januari 2008. Als het dan niet zou lukken, zou het maart of april 2008 worden, want daar tussen viel weer carnaval en andere zaken.

Ik verbaasde me er over dat het zo moeilijk is om tegenwoordig iets af te spreken, maar een blik op mijn eigen agenda verklaarde alweer waarom: iedereen heeft het gewoon zo godsgruwelijk druk. Als ik xb4spontaanxb4 iets wil afspreken met iemand, moet ik al twee weken verder kijken in de agenda omdat die vol staat met andere afspraken.  Januari was opeens zo gek nog niet. Kijkende naar de agenda in januari, dacht ik dat dat toch heel makkelijk zou moeten kunnen. Maar dan komt het. In januari is Vriendlief jarig, dus dat weekend viel al af, omdat er dan al een feestje is met alle voorbereidingen van dien. Na overleg met Vriendlief viel ook het derde weekend al af vanwege diverse verjaardagen. Bleek dat zelfs in januari al nog maar 2 weekenden mogelijk waren! Uiteindelijk hebben we het geluk gehad dat alle vier de agendaxb4s in het eerste weekend van januari nog vrij waren. Het is eindelijk gelukt. De Bruid heeft Gepland. Het wordt het eerste weekend van januari, en er mag niemand ziek zwak of misselijk worden. Want als dat gebeurt, is de meidenavond waarschijnlijk pas in juli 2008.

2007

Wat vloekt er door het struikgewas

Een gewone dinsdagmiddag.

Klaar met werken. Kasten afsluiten, PC uit, lichten uit, kantoor afsluiten. Lekker, naar huis. Op weg naar huis dadelijk wel nog even langs de winkel, want de melk en het wc papier zijn op. Hopen dat het zo meteen in de Geusselt niet al te druk is bij de stoplichten, wat het toch altijd wel is. 

Ik loop naar buiten, zeg dag tegen de beveiliging, loop naar de parkeerplaats, stap in de auto. De parkeerplaats is overbevolkt, zo ook toen ik vanochtend aankwam. Vandaar dat ik ook maar eens een keertje aan de buitenkant van de parkeerplaats had geparkeerd, illegaal, langs de kant. Wel nog op de tegels, maar nog net. Aangekomen bij mijn auto, die ik net voor 500 euro heb laten opknappen, zie ik dat iemand anders vlak voor mijn auto heeft geparkeerd. Geen probleem, ik zet hem wel even achteruit en dan rijd ik zo er uit.

Ik wil echt graag naar huis, want moe en hoofdpijn. Maar wat nu gebeurt is niet goed. Dit is zeker niet goed.

Oh. My. God. Ik rijd de auto achteruit, maar nu ik vooruit wil rijden lukt dat niet. Ik ga alleen maar verder achteruit, en de auto zakt onder me steeds verder schuin naar rechts. Jezus, ik raak het hek. Mijn auto staat met de rechterkant tegen het hek aan. De spiegel verdwijnt tussen de takken en bladeren van de struik die door het hek gevlochten is. Het is toch niet te geloven, ik kom gewoon niet vooruit! En waarom komt er in godsnaam rook uit de auto aan de voorkant?

Uitstappen dan maar, binnensmonds vloekend. Collega van de financixeble administratie komt me vertellen dat mijn autobanden rookten. Dat is nooit goed. Roken is slecht voor mij, maar zeker ook voor mijn autobanden. Dit is foute boel. Ik loop om de auto heen, constaterend dat er een crisis is ontstaan. De auto heeft zich vast gevreten in de modder. Ik ben in een slip terecht gekomen en omdat er te veel modder is kom ik geen millimeter vooruit. Wat een ellende!

De P&O manager komt naar me toe, kijkt naar de auto. xb4Je moet weg gesleept worden.xb4 In gedachten zie ik mezelf al op een takelwagen liggen. Maar hij bedoelde vast mijn auto en niet mijn persoon zelf. Hij belt de beveiliging. xb4Ze komen met een bus naar je toe en dan slepen ze je er uit.xb4 Wederom zie ik mezelf met een sleepkabel om mijn nek over de parkeerplaats hobbelen achter de bus aan, maar ik zeg dat niet, ik zeg xb4dankjewelxb4.

Mannen zijn beter in het oplossen van dit soort x96 doorgaans door vrouwen veroorzaakte x96 problemen. Dit soort problemen trekt ook mannen aan, merk ik, want in die vijf minuten dat beveiliging onderweg is naar de parkeerplaats, verzamelen zich 6 hulpvaardige mannen om mijn auto. De probleemanalyse wordt gemaakt terwijl ik er A-technisch naast sta te kijken met half open hangende mond en grote ogen. Beveiliging komt met de bus aan gereden. Hosanna. Eerst wordt er een touw aan mijn auto vast gemaakt, maar dat touw knapt vrijwel meteen.

Een andere collega (ook een man) heeft wel een sleepkabel, in de auto liggen (het enige dat in mijn auto ligt: lippenstift en dropjes). Handig! De beveiliging maakt de sleepkabel vast en een andere man(ager) kruipt achter het stuur van mijn auto om te assisteren. Ze hebben inmiddels wel in de gaten dat ik in een schaapachtige toestand ben beland. Ze hebben niets aan mij, ik ben een vrouw en dit project dient bedacht en tot uitvoering gebracht te worden door mannen.

Want mannen kunnen dat wel. Met een vakkundig gepiep en gekraak komt mijn auto los uit het hek en uit de struik. Hij rolt zo de parkeerplaats op. Vol overtuiging bedank ik de mannen hartelijk voor hun hulp, leg ik nog even uit dat het toch echt door die auto kwam die voor mij stond, en verdwijn dan maar snel van de parkeerplaats.

Thuis aangekomen x96 een uur later dan gepland x96 bekijkt Vriendlief (die inmiddels gewend is aan mijn avonturen) stilletjes de barst in mijn bumper en de krassen aan de zijkant, en constateert heel lief en geduldig dat het toch nog wel allemaal heel erg mee valt. De nazorg van het project is voltooid. Ik wil alleen nog met een overdosis ibuprofen op de bank neervallen.

Afgelopen maandag was ik om 06.20 uur wakker en vroeg op het werk. Iets later dan gepland door niet-meewerkende katten, maar wel vroeg. Op dinsdag was ik om 06.45 uur wakker en om 8.00 uur op het werk. Woensdag ook. Donderdag was ik om 07.15 uur wakker en om half negen op het werk. Vandaag werd ik wakker omdat mijn vriend zei "We hebben ons verslapen." Het was acht uur, al geweest zelfs. Die manier van wakker worden vind ik het vervelendst. Je veert opeens op uit bed, knippert drie keer met je ogen en begint abrupt aan de dag, zonder rustig wakker te worden. De tol van vier dagen vroeg opstaan. De vijfde dag vindt mijn lichaam het blijkbaar net iets te veel van het goede.

Op zo’n dagen vind ik de dag ook vermoeiend, omdat-ie al vermoeiend begon. Maar op zich kwam ik nog redelijk op gang. Ik ging net niet met mijn pantoffels aan de deur uit, ik vergat net niet mijn sleutels, en reed net niet die auto met voorrang vol in zijn zijkant. Op het werk; Werken, rondrennen, regelen, bellen met die, dat document nog uitwerken, probleempjes oplossen, verheugen op het weekend, wijs proberen te komen uit de nieuwe telefooncentrale. Dat soort dingetjes. Druk druk druk. Tussen de middag even snel naar de winkel, want boterhammen vergeten wegens eerder genoemd verslapen.

Vanavond was het laat, en we hadden een afspraak, dus we moesten snel iets eten. Vriendlief’s alternatief voor mijn voorstel (omelet): Frietjes. Lekker gemakkelijk en lekker ‘fout’ na al dat verantwoord eten, om het weekend in te luiden.

Maar na al het gejaag van deze week leek het me wel op een gekke manier gezellig, om het wat aan te kleden. Dus dekte ik met een Groots Gebaar de tafel, met kaarsjes tussen de light-mayo (voor mij) en de gewone mayo (voor vriendlief) in. Zo gezellig. Even bijkletsen.

Dit weekend wordt een lekker weekend. Een Goed Feestje, (met statafels en zonder saaie zitmensen), met muziek en leuke mensen. Altijd leuk als mijn grote broer jarig is. Meestal wordt dat jaarlijks terugkerend festijn erg gezellig en laat. En dus ga ik morgen lekker badderen, epileren, scheren en zonnebanken, om me in alle rust voor te bereiden op de avond.

Maar het allerbelangrijkste van de dag van morgen; er hoeft geen wekker gezet te worden. Dus kunnen we ons ook niet verslapen.

GESTREKT

Het was een vermoeiende zondag geweest. Vermoeiend in de zin van door de hete zon wandelen met de hond, in de hitte liggen bakken in de tuin, barbecuexebn en eten en daarna weer met de hond door de hitte naar het veld. Het weekend zat er op en ik was best wel moe. Dat zal ook niet meegeholpen hebben. Ik besloot laat op de avond nog maar even voor een pakje sigaretten naar het tankstation te rijden. Ik moest toch ook nog even tanken. Moest ook nog dropjes hebben, want van al dat `s avonds buiten zitten had ik keelpijn gekregen.

In het tankstation aangekomen maakte ik een beleefd praatje met de vrouw achter mij, die in haar topje stond te rillen onder de airco. We hadden het over x96 wat een verrassing x96 airco. Ik rekende mijn sigaretten, dropjes en mijn Pomp Zes af en wilde het tankstationgebouw weer uitlopen. Helaas ging dit iets minder vlotjes dan gepland. Ik voelde opeens iets aan mijn enkel, en voelde iets trekken.

Toen hoorde ik iets kraken, piepen, en toen voelde ik dat ik lang uit voorover op mijn gezicht ging. Ik werd opgevangen door eerst mijn rechterknie, daarna kwam mijn linkerknie. Die was wat later omdat het been van die knie nog een heel prijskaartjesrekje mee moest sleuren. Mijn linkerpols ving het achterblijven van de linkerknie op. Baf. Daar lag ik dan. Met mijn goed gedrag, mijn handtas, mijn pakje sigaretten, mijn dropjes en volle tank.

Ik hoorde xb4Ocherm, geit ut maedjexb4 en er werd naar me gekeken alsof ik een vis in een aquarium was. Ik lachte, wat altijd mijn eerste reactie is, krabbelde op, zei dat het wel ging en strompelde de zaak uit. Net op tijd, want van de pijn in mijn knie voelde ik toch wel wat traanvocht omhoog kruipen langs mijn traanbuisjes.

In de auto riep ik een paar keer een vies woord en nog eens een aantal keren een lelijk woord. Toen ik thuis kwam zaten vriendlief en een goede vriend van vriendlief naar me te kijken, terwijl ik aangestrompeld kwam. Aangezien vriendlief en vriend van vriendlief me al iets langer kennen dan vandaag, zijn ze inmiddels wel wat lompe acties gewend. Maar bij het horen van mijn verhaal over mijn valpartij, wat ik half lachend – half huilend vertelde, moesten ze toch wel een beetje medelijdend lachen. Hoe meer details ik vertelde, hoe meer ze moesten lachen. Vriend van vriendlief inspecteerde mijn knie en zei dat het wel goed zou komen. Voordeel is wel dat ik nu weet dat ik erg veel speling heb in mijn rechterknieschijf, of zoiets. De vriend van vriendlief is namelijk ervaringsdeskundige op het gebied van knieproblematiek.

Twee dagen later kom ik het zelfde tankstation vrolijk binnen gewandeld. Schaamte ken ik namelijk niet voor mijn lompe acties. Als ik schaamte zou voelen zou ik bijna nergens meer mogen komen. Het meisje bekeek me eventjes terwijl ik afrekende, waarop ze vroeg of ik erg blauwe knietjes er aan over had gehouden. Ik lachte van niet. Zij lachte dat ze nog nooit iemand zo hard op het gezicht had zien gaan. Ik lachte dat ik dat wel al vaker had meegemaakt. Zij lachte dat ze zelf ook wel lomp was, maar dat ze dit nog nooit had klaargespeeld. Ik lachte dat ik hoopte dat ik niet hoefde te betalen voor de door mijn valpartij uit elkaar gerukte snoeprek. Zij lachte van niet.

Crossmonster

Met vriendin N. ga ik sinds een aantal maanden wekelijks een aantal keren sporten.

Na een tijd lang te hebben gesquasht, leek het me wel weer eens leuk iets op muziek te doen. Een sportbuddy vinden was geen probleem, zo bleek aan een plaatselijke bar op een zomaar zaterdagavond.

Ze is ideaal, mijn sportbuddy N., want ze is consequent (als we gaan, gaan we ook, ze belt niet nodeloos af, zoals ik dat ook niet doe, tenzij er echt ergens bloed uit loopt..en dan nog gaan we dan maar een uur wandelen). Enfin. Gemiddeld 3 keer per week hijsen wij ons in de sportkledij, waarna we carpoolend oftewel bijkletsend richting sportschool rijden, alwaar de sportscholen van dezelfde eigenaar zich bevinden. Ik zal even nader toelichten wat we daar allemaal doen.

Tot nu toe beperkte het sportscala zich tot een diversiteit aan lessen in groepsverband. Steps bijvoorbeeld, dat wil zeggen, een bepaalde choreografie dansen c.q. springen op een step. Ofzoiets. In het begin ging het er klungelig aan toe van mijn kant, moeilijk om met mijn lompheid niet met een voet onder de step te blijven steken (en dan de step door de zaal te mikken richting willoze slachtoffers), moeilijk om er niet naast te trappen, moeilijk om er telkens weer op terecht te komen en tegelijkertijd ook naar de lerares te kijken om te zien wat ik moest doen.

Moeilijk om mijn been-oog coxf6rdinatie weer goed te krijgen.

Maar na een paar weken kreeg ik dan toch de smaak te pakken, deden mijn benen wat mijn hoofd zei, en deed mijn hoofd wat de instructrice zei. In ieder geval had ik dat vrij snel onder de knie. Dan is er nog de les Total Body Conditioning, dat wil zeggen dat je naast conditie opbouwen ook aan de Beruchte BBB zone werkt, om blubberbuikjes, lovehandles oftewel zwembandjes en andere kwabbeltjes strak te werken. Ook dit gaat inmiddels erg goed.

Dan doen we nog iets wat Body Combat heet, dat wil zeggen, aerobics in combinatie met vechtsport bewegingen. Daar sloegen, schopten en high-kickten we er lustig op los. Enige nadeel aan deze les is dat hij maar eens per drie maanden verandert.

Na 6 keer dezelfde choreografie te hebben gekickt en geslagen, vonden we het een beetje voorspelbaar worden en stelde mijn sportbuddy voor om dan maar op vrijdagavond fitness te doen totdat de choreografie weer wisselt. Ik vond dat een prima idee. Fitness is mijn minst favoriete sport om te beoefenen, maar met een sportbuddy erbij gaat de tijd lekker snel en is het toch een stuk gezelliger dan wanneer je alleen om je heen zit te staren, naar andere mensen die om zich heen zitten staren vanaf hun fiets of fitnessapparaat.

Aangezien sportbuddy N. zo vol was van een apparaat genaamd de Crosstrainer, wilde ik dat ook wel eens proberen. Nog nooit heb ik eerder op zox92n vreemd apparaat gestaan. Het viel me meteen op dat mijn ene voet hoger stond dan de andere x96 dat is de bedoeling, maar dat wist ik niet- en aangezien ik meestal meteen zeg wat ik denk zorgde dat al voor een hartelijk (uit)lachen van mijn sportbuddy.

Tot overmaat van ramp kwam de fitnessinstructeur even uitleggen hoe het apparaat werkt. Heel behulpzaam van deze meneer, maar ik ben met nieuwe apparaten of andere onwennige dingen niet blij als er iemand met zijn neus op staat om te zien hoe lomp je het doet.

Mijn sportbuddy ging er al vol tegen aan op dat monsterlijke apparaat naast mij, maar mijn trappen had geen effect, de display van het monster bleef zwart. Ik keek de instructeur dan toch maar vragend en verongelijkt aan x96 hij stond er nu toch x96 met de mededeling dat x91dat dingx92 het niet deed. Waarop hij heel zachtjes en subtiel zei, dat er een bepaalde snelheid gehaald moet worden voordat het apparaat herkent dat er iemand op staat, en dus aanslaat.

Fantastisch. Niet alleen is dit een monsterlijk apparaat, sta ik er verkrampt op en kijkt er iemand over mijn schouder mee, het apparaat HERKENT me niet eens, omdat ik gewoonweg te traag ben!

Vol opgekropte woede zette ik het op een trappen, of crossen, of hoe het ook heet. En jawel hoor, uiteindelijk gaf het display aan dat ik er was, ik mocht er zijn, hosanna! Mijn hartslag werd ook meteen aangegeven, maar dat was mijn minste zorgx85 ik moest mijn uiterste best doen om xfcberhaupt op dit monsterlijke ding te blijven staan.

Sportbuddy N. constateerde dat ik heel erg krampachtig er op stond en dat ik me echt niet voor over leunend hoefde vast te klampen aan de hendels. Ik constateerde dat ik simpelweg niet anders kon. Terwijl mijn armen al pijn begonnen te doen, wees sportbuddy op een apparaat achter in de zaal x91Kijk daar!x92 waarna ik haar mededeelde dat ik het al knap vond dat ik vanuit mijn ooghoeken naar haar durfde te kijken.

Ik verwachtte gewoon echt ieder moment door dat onding tegen  het grote raam aan gekatapulteerd te worden. Toen mijn armen begonnen te trillen van de pijn, stapte ik vloekend van het ding af, zei tegen sportbuddy N. dat het apparaat mijn achterwerk mocht kussen en dat ik het komende half uur te vinden zou zijn op de oude bekende ouderwetse fiets in de hoek van de zaal. Want die beweging ken ik al sinds kindertijd. Lekker makkelijk. Sporten is al zwaar genoeg!

…En zo zijn er nog veel meer spreuken van Loesje waar ik helemaal blij van word. "Misschien moet je jezelf tegenkomen, voordat je het kunt zijn" Is er ook zo xe9xe9n die me raakt.

Zoals ik heel gemakkelijk kan uitleggen hoe het komt dat ik gelukkig ben, heb ik ook een hele weg moeten afleggen om te komen waar ik nu ben, en hoe ik nu ben. Want ik ben niet altijd zo gelukkig geweest!
Misschien is alles wat je meemaakt, een voorbode, een voorproef, een test om te zien of je geschikt bent om daar te komen waar je wilt zijn.

Als kind ben je in eerste instantie wie je xe9cht bent, in de kern, onschuldig, lief, je vertrouwt nog iedereen. Als puber zet je je af, zoek je naar wie je bent, wat je wilt worden en vooral wat je nxedet wilt. Als volwaardige puber zet je je hard af tegen de gevestigde orde (ouders en leraren) en gooi je al je principes overboord om je eigen weg te vinden. Ookal heb je nog geen idee wat dat is of hoe dat moet.

Als vroege twintiger probeer je je te settelen, begrijp je meestal je ouders ook wel weer, ga je na het studeren werken, kom je opeens in de Volwassen Wereld. Wat was dat toch onwennig in het begin! Mijn eerste baan voelde als een sprong in het diepe. Opeens moest ik meedoen met de echte wereld. Geen bescherming meer van school of thuis, nu moet je het alleen doen. En dat is best even zwaar. Maar ook leuk.

Dan denk je alles wel gehad te hebben, na de puberteit, maar dan komt die fase die veel van mijn leeftijdsgenoten vast wel herkennen. Het is een fase die varieert van een jaar tot vijf jaar ongeveer, waarin je weer gaat twijfelen aan alles wat je hebt gedaan voor die tijd. Twijfelen aan je opleidingskeuze, twijfelen aan je werk, twijfelen aan jezelf en alle keuzes die je maakt. Dan komen er meestal nog wat levenservaringen bij zoals afscheid van dierbaren, ga je nog een paar keer op je werk flink op je gezicht en ook privxe9…. dus denk je dat je dus nog niets geleerd hebt.

Maar in die fase ontwikkel je volgens mij pas definitief je persoonlijkheid en karakter. Opeens merk je dat je terug verlangt naar de tijd dat je nog veilig op school zat, ookal zette je er toen zo tegen af. Opeens verlang je naar de tijd dat je ouders nog bepaalden wat je wel en niet deed, ookal wilde je dat toen niet. Nu moet je het allemaal zelf doen, en hoe!

Voor mij is nu -de laatste twee jaar- een fase aangebroken van rust, ondanks de drukte! Ik weet waar ik aan toe ben, ik ken mezelf wat beter, ik weet waar ik goed en minder goed in ben. Ik heb mijn fouten gemaakt en mijn dingen geleerd. Ik sta niet meer zo ontzettend naief in het leven. Ik leer vertrouwen op mijn intuitie en leer er naar te luisteren als iets niet goed voelt. Ik heb geleerd waar mijn grenzen liggen en hoe ik ze kan aangeven. Jezelf beschermen en jezelf vertrouwen is ongeveer het belangrijkste wat er is.

Je komt alleen op de wereld, en gaat er ook weer alleen van af. Het klinkt hard, maar dat is wel de enige waarheid. Dus moet je de tijd tussen je geboorte en je sterven zo goed mogelijk benutten, met mensen die je energie en liefde waard zijn, met dingen doen die je met passie en liefde kunt doen. Ik denk dat ik daarom nu wel gelukkig ben, ik doe het werk dat ik wil doen, ik leef met diegene waar ik de rest van mijn leven bij wil zijn, ik heb vriendinnen waarvan ik weet dat ze voor me klaarstaan en ik voor hen. Ik hoef niet te twijfelen aan de belangrijkste delen van mijn leven, omdat i k er een rotsvast vertrouwen in heb.

En omdat ik in mijn jonge leventje toch al heel veel meegemaakt heb, en me ook wel eens heel eenzaam heb gevoeld, weet ik dat ik me ook in mijn eentje red als het nodig is. Ik ben er ook altijd voor mezelf. Fijn om te weten, goed om te voelen. Wat wil een mens nog meer?